Ata pyesin nëse e kemi parë imazhin e fëmijës pa kokë: E ke parë?
Përtej murit që ndan Rafahun nga Egjipti, kjo është një pyetje e tmerrshme, makabre, e papërsëritshme.
Por nga qyteti i fundit në jug të Rripit të Gazës, ai trup i vogël i djegur, pa këmbë, ende i veshur me pizhame nate dhe i drejtuar nga qielli teksa mbahet nga duart e një babai të dëshpëruar, është simboli i një masakre të re të riemëruar si ajo e 27 majit.
Dhe ata na bëjnë këtë pyetje – A e keni parë? – për t’u siguruar që tmerri që po ndodh në tokën e tyre, në lëkurën e tyre, të jetë i qartë për të gjithë.
“Sepse kush nuk i ndalon këto mizori është bashkëpunëtor i atyre që i kryejnë”, shkruan Reham Moeen, 27 vjeç, në një moment të rrallë ku mund të lidhet me internetin.
Numri i të vdekurve nga sulmi i ushtrisë izraelite në kampin e personave të zhvendosur Tal as-Sulltan, në veriperëndim të Rafah, ka arritur në 45 persona të vrarë, përveç 200 ose më shumë të plagosur.
Mohammed Rajab, i lindur dhe i rritur në Gaza, baba i katër fëmijëve, dëshiron të shpjegojë se si najloni inkandeshent i tendave të bombarduara u shkri mbi trupat e atyre që mendonin se ato fletë plastike ishin streha e fundit.
“Lëkura fillon të digjet dhe nëse nuk vdes, djegiet janë aq të rënda sa bëhesh i paaftë”.
Mbi dyqind të plagosurit nga sulmi i djeshëm kanë mbërritur në qendrën e Traumës në Rafah, ku punojmë me stafin lokal, shpjegon Martina Marchiò, koordinatore e Mjekëve pa Kufij.
Sipas saj, struktura është pak më shumë se një kilometër nga zona e bombarduar.
“Nuk dimë më çfarë të themi. Ishte një sulm agresiv në një zonë që duhet të ishte e sigurt”, vijon ajo.
Rajab nuk beson asnjë nga pretendimet e qeverisë izraelite, e cila, tre ditë pasi Gjykata e Drejtësisë urdhëroi ndalimin e ofensivës në Rafah, vrau 45 civilë.
Rajab pyet nëse ne mund të ndjejmë empati me jetën e tyre.
Ai pyet nëse mund ta imagjinojmë erën e kampeve të refugjatëve pa tualete.
Vapa e patolerueshme që bëhet vdekjeprurëse në kabinën e çadrës, mushkonjat.
E qara e fëmijëve të uritur, të etur dhe të frikësuar.
Zhurma e vazhdueshme e dronëve izraelitë që fluturojnë sipër.
“E gjithë kjo për 24 orë shumëzuar me tetë muaj luftë. Njerëzit po çmenden, tensioni është shumë i lartë. Ne luftojmë për gjithçka, edhe për një qepë. Ne jemi të dëshpëruar, të zemëruar, të pashpresë. Nuk kemi ushqim, gjithçka kushton shumë”.
“Nuk kanë mbetur as cigare: sot një cigare kushton 30 euro. Nuk ka para për të blerë gjërat e nevojshme, të gjitha ATM-të kanë shpërthyer”.
Dhe mbi të gjitha, ka shumë pak spitale që funksionojnë dhe një ftohje bëhet pneumoni, një dhimbje stomaku një infeksion i pashërueshëm.
“Ne nuk besojmë më se paqja është e mundur. Askush nuk e kontrollon qeverinë e Izraelit, ata nuk i respektojnë marrëveshjet. Është absurde ajo që ndodh këtu. Ndoshta jemi të padukshëm”.
Duke folur për padukshmërinë, dje poeti palestinez Mosab Abu Toha postoi një poezi në rrjetet e tij sociale, e cila thotë kështu:
“Ne meritojmë një vdekje më të mirë/Trupat tanë janë të shpërfytyruar dhe të copëtuar/Të qëndisur me plumba dhe copëza/Emrat tanë shqiptohen gabim në radio dhe TV/Fotografitë tona që rreshtohen në muret e ndërtesave po zbehen /Dielli përvëlues ka pushtuar trupat tanë të kalbur.
Marrë nga “Corriere Della Sera”, përshtatur për Albanian Post
The post Masakra e civilëve në Rafah: Fëmijët tanë të copëtuar nga bombat, ndoshta nuk konsiderohemi qenie njerëzore appeared first on Albanian Post.
