Votimi në zgjedhjet e BE-së përfundon të dielën në mbrëmje, duke shënuar fillimin e një beteje politike dhe tregtisë për të kthyer miliona fletë votimi në para dhe pushtet.
Sa më shumë ligjvënës në Parlamentin Evropian prej 720 anëtarësh mund të grumbullojë një grup politik, aq më shumë fonde merr dhe aq më shumë pushtet mund të ushtrojë – nga formimi i politikave deri te sigurimi i vendeve të punës me ndikim.
Por dallimet ideologjike – dhe shpesh mjaft personale – kanë prishur në të kaluarën aleanca më të mëdha, duke hedhur dyshime për realizueshmërinë e planeve më ambicioze, siç është bashkimi i së djathtës.
“Interesi për këto zgjedhje nuk është vetëm rezultati i së dielës mbrëma, por ajo që do të ndodhë më pas”, tha një punonjës i lartë i Parlamentit Evropian për prestigjiozen “Financial Times”.
“Për këtë gjë është derdhur gjak”, tha një tjetër.
Negociatat duhet të përfundojnë brenda 24 ditësh, sipas një dokumenti të brendshëm.
Por me forcimin e pozicioneve politike si në të majtë ashtu edhe në të djathtë, “çdo pesë vjet kjo po bëhet më ideologjike”, tha punonjësi i parë i lartë.
Katër grupet kryesore kanë qenë tradicionalisht Partia Popullore Evropiane e qendrës së djathtë (EPP), Socialistët dhe Demokratët e qendrës së majtë (S&D), liberalët e Renew (Rilindja) dhe të Gjelbërit/EFA.
Por ato janë zvogëluar me kalimin e viteve, ndërsa partitë e ekstremit marrin gjithnjë e më shumë vota.
Në të majtë është një grup prej kohësh, GUE/NGL, me një anëtarësim të luhatshëm që tani përfshin lëvizjen e majtë ekstreme të francezit Jean-Luc Mélenchon dhe nacionalistët irlandezë të Sinn Féin.
Në të djathtë janë dy fraksione në rritje: ECR ultra-konservatore dhe grupi i ekstremit të djathtë Identiteti dhe Demokracia (ID), plus një përzierje anëtarësh jo të lidhur që konsiderohen shumë ekstremë për t’u bashkuar me ndonjë grupim.
Marine Le Pen, liderja franceze e ekstremit të djathtë, Rassemblement National (RN) e së cilës dominon ID-në, kërkon ose të formojë një mega-grup me ECR-në ose të mbledhë mjaftueshëm eurodeputetë për të tejkaluar numrin e Reneë, që është familja politike e armikut të saj vendas, Presidentit Emmanuel. Macron.
Klaus Welle, sekretari i përgjithshëm i parlamentit midis 2009 dhe 2022, tha se Le Pen mund t’i bashkohet partisë Fidesz të kryeministrit hungarez, Viktor Orbán, për të formuar një grup të ri të krahut të djathtë, ndoshta me populistët spanjollë Vox, të cilët aktualisht janë me ECR-në.
Por lideri më i favorizuar si nga EPP ashtu edhe nga ID-ja është Giorgia Meloni, kryeministrja italiane, partia e djathtë e së cilës, Fratelli d’Italia, dominon ECR-në.
Meloni nuk ka shfaqur asnjë oreks për të bashkuar forcat.
“Ajo dëshiron të jetë e rëndësishme dhe të marrë gjëra nga udhëheqës të tjerë”, tha një diplomate e BE-së, duke sugjeruar se ajo do të mbante hapësirën me ID.
Një zyrtar i parlamentit është dakord.
E djathta ekstreme shpesh është copëtuar dhe reformuar në të kaluarën.
Grupi Identiteti, Tradita, Sovraniteti (ITS) u shemb në vitin 2007 pasi pesë anëtarët rumunë u larguan në shenjë proteste ndaj komenteve anti-rumune të anëtares italiane, Alessandra Mussolini, mbesa e diktatorit fashist.
Ajo tani ulet me EPP-në.
Fraksionet në kërkim të një ndikimi më të madh do të përpiqen të tërheqin parti të palidhura.
Kryetari i EPP-së, Manfred Weber, tha se ai do të mirëpriste një opozitë të re hungareze të udhëhequr nga ish-aleati i Orbanit, i kthyer në armik, Péter Magyar.
Një grup ka nevojë për 23 anëtarë nga shtatë vende, duke lejuar disa eurodeputetë të bëjnë një pazar të vështirë.
Një ish-punonjës i partisë kujton se ishte ulur në një takim përzgjedhës
“Ju mund të përdorni shumë. Ne nuk ishim të përgatitur. Ky eurodeputet kishte një listë kërkesash për pozita dhe shtesa. Ne nuk mundëm ta bënim kështu që ata iu bashkuan një grupi tjetër”.
Në vitin 2014, shtatë eurodeputetë refuzuan t’i bashkoheshin grupit Liberal, sepse nuk mund t’u premtohej një post zëvendëspresidenti.
Por ka një përfitim edhe për ata që të bashkohen me një tufë më të madhe.
Grupet me më shumë anëtarë fitojnë më shumë fonde për aktivitetet parlamentare; buxheti ndahet sipas një formule të diktuar nga numri i vendeve që secili grup fiton.
Në gjashtë muajt e parë të këtij viti, buxheti i përgjithshëm arriti në 36 milionë euro.
Grupi më i madh, EPP, mori 9 milionë euro, me më të voglin, të majtën, duke marrë 2 milionë euro, ndërsa anëtarët e palidhur ndanë 1.5 milionë euro.
Një formulë tjetër, e njohur si sistemi D’Hondt sipas një matematikani belg, ka për qëllim të sigurojë një shpërndarje të drejtë të punëve kryesore të parlamentit sipas madhësisë së grupit.
Por bashkimi me një nga grupet më të gjera nuk është i drejtpërdrejtë.
Rivalitetet kombëtare mund të shpërthejnë kur partitë kundërshtare brenda vendit përpiqen të bashkohen me të njëjtin grup të BE-së.
Vendimi thellësisht përçarës për të lejuar Forza Italia të Silvio Berlusconit të bashkohej me EPP-në në 1998 rezultoi në largimin e Partisë Popullore Italiane Kristian Demokrate.
“Ju formoni grupe për para, staf dhe pushtet”, tha një zyrtar i partisë.
Pak votues të Gjelbër e kuptuan se po mbështesnin një eurodeputete letoneze pro-Moskës derisa ajo u akuzua si spiune ruse këtë vit.
Tatjana Ždanoka ishte një anëtare parlamenti për 20 vjet si pjesë e EFA, një grup rajonalistësh që ulen me të Gjelbërit për të rritur numrin e tyre.
EFA e përjashtoi atë, megjithëse ajo i mohon akuzat.
Sophie in ‘t Veld, një ligjvënës që dikur ishte ulur me partinë holandeze D66 si pjesë e Renew, tani po kandidon në Belgjikë për një parti pro-BE të quajtur Volt.
Më e ndërlikuar ende për Renew është se delegacioni i tij i dytë më i madh do të jetë besnik ndaj ish-kryeministrit çek, Andrej Babiš.
Miliarderi autokratik u lirua kohët e fundit nga akuza për mashtrim lidhur me përdorimin e fondeve të BE-së nga biznesi i tij.
Marrë nga “Financial Times”, përshtatur për Albanian Post
Dita e fundit e zgjedhjeve evropiane, qindra miliona qytetarë drejt kutive të votimit
The post Negociatat e pamëshirshme për t’i kthyer votat e BE-së në para, staf dhe pushtet appeared first on Albanian Post.
