Studiuesi palestinez i të drejtave të njeriut Mohammed Karekaa mendoi se ishte i sigurt kur arriti në një strehë të OKB-së në perëndim të qytetit të Gazës më 7 korrik.
Izraeli kishte urdhëruar evakuimin e disa lagjeve për një operacion ushtarak, duke e detyruar atë dhe shumë të tjerë të largoheshin për të rrëmbyer ndonjë send dhe për të ikur nëpër qytetin e shkatërruar.
Megjithatë, brenda disa orësh nga mbërritja, ata u kthyen në rrugë, duke ecur nëpër rrugët e mbushura me rrënoja në kërkim të strehimit për shkak të bastisjeve izraelite rreth strehës ku ushtria i kishte udhëzuar fillimisht të shkonin.
Në një moment, sipas Karekaa, një helikopter ushtarak qëlloi mbi grupet e uritur dhe të rraskapitur që po zgjidhnin rrugën nëpër errësirë.
“Ne u zhvendosëm dy herë në më pak se 10 orë. Ne ishim të uritur dhe nuk e dinim se ku po shkonim. Nuk ka as rrugë për të ecur”.
Karekaa që atëherë ka jetuar në rrugët e Gazës veriore, e cila është kthyer në një shkretëtirë nga ofensiva hakmarrëse e nisur nga Izraeli në përgjigje të sulmit të Hamasit më 7 tetor.
“Shumica e shtëpive dhe ndërtesave këtu janë bombarduar. Nuk ka ku të jetojë”.
Sprova e Karekaa – zhvendosja, frika dhe uria – janë përvoja të përbashkëta nga pothuajse e gjithë popullsia e Gazës, e bllokuar brenda enklavës bregdetare gjatë një lufte të egër mes kushteve të urisë.
Rreth 1.9 milionë nga 2.3 milionë që jetojnë në Gaza janë zhvendosur, shumë prej tyre disa herë, sipas OKB-së.
Teksa Izraeli ka lëshuar në mënyrë të përsëritur urdhra evakuimi gjatë nëntë muajve të konfliktit, dhe ka kthyer avionët e tij luftarakë dhe tanket për t’u angazhuar me luftëtarët e Hamasit në distriktet që i kishte lënë tashmë, popullsia palestineze është lënë në një gjendje të vazhdueshme fluksi, reduktuar në nomadë të varfër që nuk kanë bazat e jetës.
Thuajse të gjitha qytetet dhe qytezat e Gazës janë shkatërruar dhe boshatisur pasi banorët janë detyruar të ikin nga zona në zonë në kërkim të sigurisë.
Urdhrat e evakuimit u vendosën për herë të parë më 12 tetor, pesë ditë pas sulmit të udhëhequr nga Hamasi ndaj Izraelit që ndezi luftën.
Në muajt që pasuan, ushtria izraelite ka lëshuar vazhdimisht urdhra të ngjashëm në të gjithë rripin, duke përfshirë Khan Younis, qytetin më të madh në Gazën jugore, dhe Rafah, ku më shumë se 1 milion kishin kërkuar strehim.
Rafah, në kufirin me Egjiptin dhe dikur baza kryesore e operacioneve të ndihmës në territor, është bërë një qytet fantazmë që kur forcat izraelite hynë në maj, thonë zyrtarët e OKB-së.
Qyteti mbetet një zonë lufte e goditur nga ushtria që kërkon të shkatërrojë batalionet e mbetura të Hamasit.
Këtë muaj, pasi Izraeli lëshoi urdhra të reja evakuimi për qytetin e Gazës dhe rreth 250 mijë njerëz në Khan Younis dhe Rafah, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, António Guterres e përshkroi popullsinë e rrethuar të rripit si të zhvendosur “si toptha njerëzish nëpër një peizazh shkatërrimi dhe vdekjeje”.
Louise Waterridge, një zëdhënëse e UNRWA, agjencisë kryesore të OKB-së në territor, ka thënë se “gazanët po përballen me vendime të këqija dhe zgjedhje të këqija në lidhje me atë se a do të qëndrojnë këtu dhe thjesht shpresojnë që asgjë të mos ndodhë”.
Kampi kaotik dhe gjithnjë në zgjerim tani është i mbushur me strehimore të improvizuara të bëra nga fletë plastike.
Ka akses të kufizuar në ambientet e tualetit ose ujin e pijshëm, ndërsa grumbujt e mbeturinave kalben në vapën e madhe të verës.
OKB-ja ka vlerësuar se deri në 1.5 milionë njerëz jetojnë tani atje dhe se më pak se 300 mijë Gazanë mbeten në veri, me pjesën tjetër të shpërndarë në rajonin e mesëm.
E megjithatë, pavarësisht përcaktimit të Mawasi-t si zonë e sigurt, sulmet izraelite kanë vrarë njerëz të strehuar atje.
Rreth 90 palestinezë vdiqën këtë muaj kur forcat izraelite që synonin një udhëheqës të lartë të Hamasit goditën tendat aty pranë në zonë.
Mohamed Hamdouna dhe familja e tij prej 11 anëtarësh janë zhvendosur gjithashtu disa herë.
Në fillim të luftës, ata u zhvendosën fillimisht nga veriu në Gaza qendrore, më pas në Rafah, në përgjigje të urdhrave të ndryshëm evakuimi.
Kur në Rafah, “u desh një mrekulli”, tha ai, për të blerë një tendë të cilën e ngritën në një rrugë pranë një spitali.
Pesë muaj më vonë, kur atyre iu tha të lëviznin përsëri pasi Izraeli nisi ofensivën tokësore në Rafah dhe urdhëroi që qyteti të evakuohej, familjes Hamdouna i kishin mbetur pa para.
Kështu ata kaluan tre ditë nën bombardime duke fjetur jashtë një shkolle të OKB-së derisa të mund të mblidhnin 110 dollarë që nevojiteshin për të punësuar një karrocë për të lëvizur gratë dhe fëmijët në drejtim të Khan Younis, ndërsa burrat udhëtonin në këmbë.
Por kur arritën në destinacionin e tyre, ata kuptuan se zona ishte tashmë plot.
Hamdouna tha se ai dhe disa të tjerë hynë në një parcelë toke të rrethuar dhe ngritën çadrat e tyre atje.
Jeta për ta dhe për të gjithë të tjerët mbetet e pa tolerueshme.
“Ka rrënoja dhe shkatërrime kudo. Rrugët po mbyten në ujërat e zeza që kanë ndotur puset e ujit”.
Pavarësisht shkatërrimit të gjerë të qyteteve kryesisht të braktisura, disa njerëz kanë zgjedhur të kthehen në shtëpitë e tyre të rrënuara dhe një pakicë nuk i kanë lënë fare zonat e tyre duke injoruar urdhrat e evakuimit.
Waterridge, zëdhënësja e UNRWA, tha se disa familje në Al-Mawasi kishin zgjedhur të kthehen në shtëpitë e shkatërruara për shkak të kushteve të vështira në strehimoret e improvizuara dhe sepse siguria nuk është e garantuar askund.
“Njerëzit me të vërtetë nuk duan të jetojnë në këto strehimore të improvizuara”, tha ajo, duke vënë në dukje se si ata ishin të padurueshëm në vapë, krahas pranisë së minjve dhe kërcënimit nga sëmundjet.
Marrë nga “Financial Times”, përshtatur për “Albanian Post”.
The post Të mbijetuarit në Gaza: U zhvendosëm dy herë në më pak se 10 orë appeared first on Albanian Post.
